Ik heb het nooit begrepen. Collega’s die hun eigen zo raar gedragen om in mei die bonus te kunnen vangen met hun beoordelingsgesprek.

Mei komt alweer dichterbij. Mei is de maand van de beoordelingsgesprekken bij ons.

Wat mij ontzettend irriteert aan m’n collega’s is dat ze het hele jaar door de kantjes ervan af lopen. Zodra mei om de hoek staat, doen ze op eens “extra” hun “best”. Vorig jaar heb ik collega’s gezien die een beoordeling “zeer goed” hadden… dat ik dacht: hoe dan? Hoe kan iemand, die alleen de makkelijkste werkzaamheden oppakt en de lastigste casussen steeds wegdrukt met een shit excuus, een beoordeling “zeer goed” én een bonus krijgen??

Maar ik heb ook collega’s gezien die echt moesten huilen dat ze een “voldoende” hadden plus een mini-bonus. Één van zo’n collega: “Ik snap er niets van! Dit kan echt niet! Collega X doet echt helemaal niets en krijgt gewoon “zeer goed”, dit is niet eerlijk!!”. Nou meid, welkom in ons team waar vooral hielenlikken en de “Goody Two Shoes” uithangen een must is. Dat had je al moeten inzien vanaf het moment dat jij je jaarcontract kreeg en ik niet.

En dan nog vond ik dat zij het recht niet heeft om te huilen: ik had vorig jaar een “voldoende”, ZONDER een bonus. Collega’s buiten m’n eigen team vielen van hun stoel, want zij waren van mening dat ik veel meer verdiende. Want ik deed écht veel meer.

Tja, ik was het wel met ze eens, maar ik was al zo gedemotiveerd om ervoor te vechten, dat ik dacht: “Laat maar.”

Er zijn collega’s die vanuit een andere afdeling naar mijn afdeling zijn gekomen en de leidinggevende kwam daar “toevallig” ook vandaan. Die collega’s hadden sowieso een streepje voor. Zelfs voor de taken die ik langer dan die collega’s doe, krijgen zij de credits. In het begin had ik daar moeite mee, maar toen het me duidelijk werd met wat voor soort collega’s ik werkte in mijn team, kon ik het beter verwerken in mijn brein. Gevalletje “joh, kruip nog verder in elkaars [bliep]” was mijn conclusie.

Dat was voor mij het punt dat ik dacht: F*** hun. Ik werk m’n eigen een ongeluk en krijg er nul waardering voor. En ik word er toch niet extra voor betaald. Ik doe maar gewoon wat ik hoor te doen en niets extra’s meer.

(Funfact: ik krijg meer complimenten en waardering van collega’s BUITEN mijn team. Ik maak echt geen grap.)

Die competitiedrang en vriendjespolitiek op m’n werk is echt zó kinderachtig ook… ik doe er niet aan mee.

Hoe ga ik er dit jaar mee om:

• Ik probeer mijzelf te blijven en laat dat beoordelingsgesprek op mij afkomen.
• Door mijn (negatieve) ervaring van vorig jaar heb ik nu aangegeven dat ik de tweede persoon er niet bij wil hebben. Onze beoordelingsgesprekken gaan altijd met twee personen, maar ik wist vorig jaar niet dat ik het ook alleen met de leidinggevende kon doen.
• Geen moer meer geven om de beoordelingen die mijn andere, directe collega’s gaan krijgen. Want ik weet inmiddels te goed hoe de vork aan de steel zit in mijn team.
• Naar mijzelf kijken. Want doordat ik vorig jaar nog te veel naar anderen kreeg, gaf ik mezelf onnodig veel stress.
• “(Instant) Karma has no deadline”
• “Ik ben hier voor de klant. En om m’n vaste lasten te kunnen betalen, duh 🤣👌”
• “Na mei komt VAKANTIEGELD”

Op een gegeven moment is het ook klaar, ik kan niet elke keer bij de pakken neer gaan zitten om iets vervelends wat doorlopend speelt op mijn afdeling.

Één ding is in ieder geval zeker: ik laat de andere collega’s van mijn team lekker elkaar uitspelen op ons schaakbord en ik kijk met popcorn toe.

Ik wens je een fijne week!