De afgelopen twee weken heb ik me weer ont-zet-tend geirriteerd aan mensen.

Ik voelde me weer van het gebruikelijke niveau “Ik zeg maar zo, ik zeg maar niks”, omdat mensen mij het gevoel gaven dat ik niets goeds kon zeggen. En dat, terwijl in mijn recht stond. Terwijl ik het bij het rechte eind had, correctie.

(Het houdt niet op… niet vanzelf… 🎵)

Niks mis met feedback geven, of anderen (lees: mij) op iets aanspreken dat diegene (lees: mij) iets niet (goed) doet, maar ik ben dat afrekencultuur onderhand spuugzat. Het triggerde weer m’n gebruikelijke “We zeggen effe niks meer, want EGGSHELLS JWZ”-anxiety.

Mensen hebben een chronisch gebrek aan tact. Dat is de officiële conclusie die ik kan trekken na jarenlang gebitchslapped worden door wezens waar dit ontbreekt. In plaats van ‘het vermogen om irraties te voorkomen’ is het vooral ‘hoe kan ik mijn zin/mijn ongeschreven wet doordrukken en schijt hebben dat ik eigenlijk irritant bezig ben’.

Als ik de link van Carrièretijger moet geloven, ben je tactvol:

• Wanneer je in de zakelijke sfeer vertrouwelijk omgaat met iemands privé-situatie (haha, iedereen lult alles maar door op mijn werk)
• Als je respect toont voor collega’s en je overschrijdt hun grenzen niet (HAHAHA, ver te zoeken bij mijn afdeling)
• Wanneer je iemand redt uit een gênante situatie (uhhh, ik heb collega’s die anderen publiekelijk te schande zetten in onze groepschat. 1x heb ik dit zelf teruggedaan bij de collega die het bij mij had geflikt. Maar wat denk je? Ik werd erop aangesproken buiten de groepschat door onze teamondersteuner, FOH…)
• Wanneer je op een voorzichtige manier met andere mensen omgaat, zonder te kwetsen (laten we niet gaan beginnen over mijn collega’s, please…)

De allergieën van een tactvol persoon:

• Tactlozen die zich respectloos of bot gedragen op het werk
• Tactlozen die anderen onderbreekt/overstemt in een gesprek (hier kan ik ook nog wel een A4 over typen – story of my life)
• Overdreven competitieve collega’s
• Collega’s die anderen te kakken zetten, op de afdeling of in de groepschat
• (En nog veel meer allergieën…)

Vorige week nog had ik echt een kreng van een collega in de groespchat. Ik dacht, ik doe een keer collegiaal:

KrengCollega: “OMG mijn telefooninstellingen staan niet goed, kreeg alleen maar externe lijnen!!
Ik – die allang wist waar het aan lag, want ik check ALTIJD mijn telefooninstellingen wanneer ik inlog: “Zijn de externe skills wel bij jou verwijderd? Welke codes krijg je te zien als je inlogt op je hoofdnummer?”
KrengCollega – moeilijk doen, klunzen en alles: “Hoe kan ik dat zien?”
Ik – *Voorhoofdsklap, SMH*: “Als je eerst uitlogt en daarna inlogt, zie je alle skillcodes…”
10 minuten later, KrengCollega: “OMG ze hebben de externe skills niet verwijderd!!!”
Ik *goh, no shit Sherlock*: “Even [collega x] benaderen om die skills te deleten”
KrengCollega: “Ja weet ik, ik heb allang gechat met [collega x]…”
Ik: “Lol, ok zo ver was ik niet dat je allang had gechat…”

Ik bedoel, hoe kan ik vanuit m’n thuiswerkplek ruiken dat KrengCollega al iemand had benaderd, omdat ze zo onnodig paniekerig deed in de groepschat? Seriously…

(Overigens, diezelfde KrengCollega is iemand die mij de week ervoor nog zat te beleren 🤣… kwam mij even uitleggen wat ik wel en niet moet benoemen in een overleg met externe collega’s. Lekker laten gaan, jongens 🤣)

Bottomline: als HSP-zijnde neem ik voortaan afstand van mensen die niet tactvol opereren. In combinatie met mijn gebruikelijke “Ik zeg maar zo, ik zeg maar niks” 👌😂. Want dan weet ik ook zeker dat ik mijzelf een k*tgevoel bespaar waar ik geen hele week wakker van hoef te liggen.

Ik wens je een fijne week (zonder irritaties, beleringen, tactloosheid enz.) 😊