Ik ontving gisteren een uitnodiging per mail van mijn werk voor een bedrijfsuitje dat volgende maand plaatsvindt. Toen ik zag waar het in november plaats gaat vinden dacht ik: ow yeahhh! Maar die enthousiasme sloeg echter later in de nacht gelijk om… Je denkt nu vast: huh, hoe dan?!

Het bedrijfsuitje is te doen in een bekend pretpark en het wordt geheel verzorgd door mijn werkgever. Dit betekent dus ook dat er voor o.a. avondeten wordt gezorgd. Er staan ook interessante activiteiten op de agenda, dus vervelen zullen we niet. Ik had de uitnodiging grondig doorgenomen en ik moest vóór een specifieke datum reageren. Bij mijzelf dacht ik: ik zal er zo snel mogelijk op reageren, maar niet vandaag.

Toen ik naar bed ging kreeg ik een raar gevoel, dat ik in de eerste instantie negeerde. Ik ging rustig slapen. In de nacht werd ik echter wakker en dacht ik aan die uitnodiging. Dat rare gevoel werd eigenlijk erger en die enthousiasme die ik eerst had was compleet verdwenen. Wat maakte het dat ik me hierover raar ging voelen? Mijn brein dacht:

• Leuk, maar het valt weer op een dag dat ik moet werken
• Ik heb geen zin om met anderen te carpoolen
• …of überhaupt zin om na mijn werkdag nog naar dat pretpark te reizen
• God mag weten hoe druk het die dag gaat worden in dat pretpark met andere bezoekers
• Al die extraverte collega’s om je heen, niiice… *NOT*
• Sommige ’two-faced’ collega’s die gezellig en nice doen, maar die na het bedrijfsuitje weer op dezelfde ’two-faced’ voet verdergaan 😑
• Alleen door het pretpark gaan zal dan ook niet lukken, want 99% van de mensen die meegaat vindt dat weer “zielig” en dan betrekken ze mij er overal bij, “zodat je jezelf niet alleen hoeft te voelen”…
• Ik heb geen zin om de catering erop te attenderen dat ik vegetarisch eet, dan moeten ze weer extra werk voor mij gaan doen (want ik ben de enige persoon die vegetarisch eet)
• Je weekend beginnen met een lege batterij, door zo’n energievretend bedrijfsuitje…. ey, ik heb dan nog 7 dagen extra weekend nodig om bij te komen!

…dus ik werd vanochtend wakker en ik luisterde ook goed naar mijn gevoel. Ik koos er dan ook voor om toch maar niet mee te gaan met dat bedrijfsuitje. De e-mail had ik vanochtend geopend en ik drukte de optie “NEE – gaat niet mee”, hatseflats weg ermee. Mijn misselijke gevoel ging daarna ook meteen weg! Ik ben nog steeds van de JOMO (Joy Of Missing Out), dus ik zal de zogenaamde “gezelligheid” missen als een boer met kiespijn. 😆

Heel bizar weer… ik luisterde vroeger bijna nooit naar mijn eigen gevoel, omdat ik dacht dat mijn lichaam “om niks” aan het trippen was. Nu ik veel over HSP heb geleerd, maar ook over het onderwerp ‘intuïtie’ heb gelezen, weet ik dat een bepaald gevoel niet zomaar opkomt. Het heeft mij doen beseffen dat ik echt vaker naar mijn eigen gevoel mag (moet) luisteren. Ik denk, als ik de “JA”-knop had gedrukt, dat ik de komende dagen echt met een rotgevoel zou komen te zitten. Een gevoel á la “Fuuuuuudge, had ik maar ‘nee’ gezegd… had ik maar naar mijn gevoel geluisterd!”.

Ik heb mijzelf de stress bespaard en kan nu met een gerust hart naar de maand november uitkijken. Sowieso heb ik in die maand al twee andere activiteiten die echt verplicht zijn, dus ik ben blij dat ik onder dit bedrijfsuitje uit kan. Gelukkig ben ik niet de enige die het bedrijfsuitje gaat skippen. Ik ga vanavond echt héél goed slapen, nu ik niet meer om hoef te kijken naar die uitnodigingsmail 😀haha!