Vroeger probeerde ik te hard om door iedereen leuk gevonden te worden. Het was zelfs z\u00f3 erg, dat ik met ie-der-een vrienden wilde zijn (en dat ik ook jaloers werd als vrienden niet met mij erop uit gingen, maar wel met vriendin X)…<\/p>\n
Schooltijd was voor mij alles behalve chill. In elke klas was er wel altijd een populaire groep, een “altijd hoger dan 8 halen”-groep en een minderheid uit de categorie “we zitten in de klas en halen onze voldoendes, maar voor de rest zijn wij onzichtbaar”.\u00a0 Ik viel in die laatste categorie. Om mij heen zag ik klasgenoten superleuke gesprekken hebben over meisjesdingen, boybands, de nieuwste mode en de knapste jongen van de klas. Ik was de stille, altijd en overal, en ik had niets te melden. Lees: ik was niet interessant genoeg voor het merendeel. Dan kreeg ik van mijn ouders ook nog eens te horen: “Ga er toch eens op uit, je zit alleen maar thuis, je hebt helemaal geen sociale contacten!” Lekker voor mijn zelfvertrouwen man…<\/p>\n
Door die opmerking raakte ik geobsedeerd met het zoveel mogelijk vrienden hebben. Een beetje \u00e1 la Beverly Hills 90210 van vroeger, daar was ik ook echt jaloers op. Ik wilde dan echt ieder weekend iets leuks doen met iemand en ik raakte ook snel teleurgesteld als dat niet lukte, of als iemand op het laatste moment afzegde. Nu moet ik wel bekennen dat ik ook niet altijd goed ben behandeld door vrienden en vriendinnen. Ik was ooit beste vrienden met iemand en die heeft mij op een lelijke manier laten zitten (ik wil er niet verder over uitweiden). Ook zat ik met vriendschappen waarbij alles vanuit mijn kant kwam en vervolgens werd ik erop afgerekend dat ik toen niets meer van mij liet horen.<\/p>\n
Ik raakte overprikkeld, diep ongelukkig en gedemotiveerd om contacten te leggen \u00e9n te onderhouden met mensen. Na mijn studietijd kwam ik op een punt dat ik ALLE vriendschappen – waar ik toch al niet gelukkig meer mee was – linea recta te verbreken. Hoewel het niet netjes was, had ik er totaal geen spijt van. E-mails, telefoonnummers en uiteindelijk ook Whatsapp-contacten geblokkeerd. Niemand kon mij meer bereiken, complete ghosting<\/em>. Ik zat daardoor wel vaker thuis, maar ik gaf daar uiteindelijk helemaal niets meer om.<\/p>\n De opmerkingen kwamen weer naar mijn hoofd: “je zit alleen maar thuis”<\/em>, “heb je dan geen vrienden waarmee je kan afspreken?”<\/em>. Het erop uitgaan ging steeds meer solo of met familieleden, ik had echt lol! En had ik geen zin om naar buiten te gaan, dan was het lekker een boek lezen, serie\/film kijken, tekenen of muziek luisteren terwijl ik op internet zat te surfen. Dit leven heb ik nog steeds. Door mijn vervelende herinneringen laat ik ook bijna geen mensen meer toe in mijn kring.<\/p>\n Nog steeds word ik wel met een scheef oog aangekeken wanneer ik vertel dat mijn vriendenkring vrij klein is. Mensen hebben de aanname dat ik dan altijd alleen ben, of dat ik me regelmatig eenzaam moet voelen als een introvert. Niets is minder waar: mijn wederhelft is mijn BFF. Hij is de enige persoon die mij nooit belachelijk heeft gemaakt om het feit dat ik vrijwel geen vriendenkring heb. Het mooie is dat hij mijn introversie h\u00e9lemaal begrijpt. Met hem kan ik ook genieten van (introvertvriendelijke) buitenactiviteiten. Zelfs als we nergens heen gaan maken we het altijd leuk. Hij geeft ook niet veel om het hebben van een grote vriendenclub. Geen grote vriendenkring, geen drama.<\/p>\n Tegenwoordig laat ik de mensen maar denken wat ze willen. Als zij vinden dat ik eenzaam leef, mogen ze dat zeker vinden. Ik weet wel beter: “I’m NOT alone… I have my husband”<\/em><\/span>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Vroeger probeerde ik te hard om door iedereen leuk gevonden te worden. Het was zelfs z\u00f3 erg, dat ik met ie-der-een vrienden wilde zijn (en<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":253,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[6,8,12,13,11,9,10,7,5],"class_list":["post-252","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-psyche-health","tag-eenzaamheid","tag-einzelganger","tag-herinneringen","tag-introvert","tag-jeugd","tag-partner","tag-school","tag-solo","tag-vriendschap"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.mirrenfelinia.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/252","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.mirrenfelinia.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.mirrenfelinia.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mirrenfelinia.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mirrenfelinia.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=252"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.mirrenfelinia.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/252\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":650,"href":"https:\/\/www.mirrenfelinia.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/252\/revisions\/650"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mirrenfelinia.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/253"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.mirrenfelinia.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=252"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mirrenfelinia.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=252"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mirrenfelinia.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=252"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}