Nou jongens, voor een tweede keer op een rij heb ik weer niet zelf kunnen posten op vrijdag 2 februari jl. Searsha en Nona waren helaas niet in de gelegenheid om het e.e.a. voor mij op te vangen.

Je raad het al: ook afgelopen week was een stressvolle week. Het begon al met 5 casussen die op m’n dak werden gedumpt op de eerste dag dat ik weer aan het werk was. Op die dag had ik al 6 andere casussen van de week ervoor die ik niet afkreeg. Dagelijks werden er weer 7857403 andere zaken van ons verwacht dat we die ook nog gingen behandelen en toen dacht ik: nee. Ik maak eerst af wat al bijna twee weken onder mijn portefeuille hing. Één casus hing zelfs al bijna een jaar onder mijn portefeuille, omdat andere collega’s het e.e.a. weer hadden vernacheld.

(Werkzaamheden delegeren naar collega’s heeft alleen zin als je met capabele medewerkers werkt die 1 – geen sh*t bij anderen over de schutting gooit bij voorbaat en 2 – zaken en mede-collega’s ook serieus nemen. Op mijn afdeling zijn beide non-existent, geloof me…)

Tussendoor werd ik weer geteisterd door zaken waar ik vorig jaar dagelijks over heb lopen zaniken als een Karen. De zogenaamde “last straw” was een moment dat ik tegen een casus aanliep dat weer onterecht was afgewezen door een collega, nadat ik meermaals had aangegeven om die specifieke casus niet zomaar blind af te wijzen. En ik had ook weer the usual “over de schutting” episodes gehad.

De dag dat ik naar kantoor ging moest ik nog nét niet janken van alle stress en irritatie.

(Het bespreekbaar maken van (mijn) irritaties is om verschillende redenen geen optie bij onze werkgever, echter ik kan helaas niet verder ingaan op de verschillende redenen. Wel kan ik een artikel delen wat er iets te maken mee heeft: klik!)

Ik kreeg van omstanders vaak al het advies: “Waarom ga je niet op zoek naar een andere baan? Dit is echt niet gezond!” Hoewel ik de omstanders gelijk geef, is dit makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb al niet mijn leeftijd mee (alles boven de 25 is tegenwoordig al “te oud”) en gezien mijn huidige privé-situatie is het niet echt slim om mijn huidige baan op te geven. Ik verdien namelijk wel acceptabel, genoeg dus om de vaste lasten – waaronder de hosting van ons blog, haha – te kunnen betalen. Ik woon ook niet meer in een grote stad, dus ik heb ook te maken met reistijd en dergelijke. Er zijn dus verschillende punten waar ik rekening mee moet houden áls ik een andere baan zou willen/moeten zoeken.

Mijn week eindigde met een knallende koppijn, opgejaagd gevoel, hartkloppingen en verminderde eetlust. De vrijdag dat ik naar huis ging was ik bijna knock-out gegaan, omdat m’n lichaam er spontaan mee ophield. Ik heb daardoor ook langer over mijn rit naar huis gedaan dan gebruikelijk. Thuis aangekomen moest ik echt op bed liggen, want ik kon niets meer – zelfs niet mijn blogdingen.

Uiteindelijk werd ik de vrijdagavond verkouden met een lichte keelpijn. Ik voelde me beroerd, dat ik in de eerste instantie tegen mijn weekend op zag. Wat had ik toen heel veel gekookt water met citroensap en honing gedronken!

Zondag daarentegen was wél weer leuk: we gingen met de familie naar de Efteling, omdat we tickets hadden gekregen via de Postcode Loterij. Die zondag was ik alsnog hondsberoerd, maar de lol die wij hadden maakte de dag echt goed draaglijk! En het was achteraf echt niet zo druk, ik heb die zondag als introvertvriendelijk mogen ervaren.

Nu zit ik weer met die “Back To Work”-kater, 6 casussen wachtende op mij… ughhh. Desondanks: een fijne (werk)week toegewenst, laten we hopen dat mijn stress-issue zo snel mogelijk verholpen kan worden 😢.