Toen in februari 2020 bekend werd dat de eerste Nederlander besmet was met C-19 was het hele land in rep en roer. Bedrijven en kantoren moesten dicht, thuiswerken werd de norm. Nu drie jaar verder werkt nog steeds niet iedereen elke dag op kantoor, waaronder ik.

Heel eerlijk, ik heb gejuicht toen ik eind februari 2020 werd gebeld met het bericht dat ik niet meer naar kantoor mocht reizen vanwege de Corona.  Bij andere collega’s stortten hun wereld in, ze vonden het maar niks om alles via Zoom of Teams te moeten doen. Gelukkig waren wij thuis al voorzien van een goede werkkamer. Ik had dus nul stress bij het aanmaken van een geschikte thuiswerkplek. Ik hoefde ook niets meer bij te kopen of via het werk aan te schaffen.

Alle extraverte collega’s werden diep ongelukkig, want ze konden niet meer 6x op een dag buiten roken met elkaar, 6x op een dag kletsen bij de koffieautomaat en ook niet meer 6x op een dag naar hun favoriete babbelcollega lopen. Thuis ging mijn werkfocus met 5748925748932% omhoog, nul afleiding en ik kon m’n muziek inhouden zonder dat collega’s weer begonnen over “hoe asociaal het wel niet is om met oordoppen op kantoor te zitten”. Ik merkte aan mijzelf dat ik veel minder geïrriteerd mijn werkdag afsloot!

Ik ging mijzelf steeds beter voelen, wat ook niet zo gek was: ik hoefde me minder vaak te irriteren aan sommige medewerkers. Op internet – waaronder bij Nu.nl – had je een hoop anti-thuiswerkers die gelijk al met onzin kwamen. Zoals: “hoe kun je controleren of iemand thuis écht z’n werk doet en niet alleen maar tussendoor de was doet of effe de deur uit gaat voor de boodschappen”. Om die lompe reacties moest ik echt lachen, mensen hadden echt geen idee wat ze praatten! Bij ons is het namelijk wél te controleren of iemand wel productie draait.

In de ochtendbriefing werd er ook vaak geklaagd door collega’s dat ze de sociale contacten onderling misten. Ik hield altijd wijselijk mijn mond. Want o wee als je wat zou zeggen wat compleet het tegenovergestelde is van wat andere collega’s hebben ervaren. Het enige jammere was dan wel dat je werd gedwongen om je camera aan te zetten tijdens de online briefing. Deed je dat niet, dan werd er een lullige opmerking van gemaakt, “oh ik praat weer tegen een profielfoto, zet je camera eens aan!”.

Toen de versoepelingen kwamen was het even wat minder tof, want men ging langzaam aan weer terug naar “weer vaker naar kantoor”. De term “hybride werken” werd een hype. Werkoverleggen moesten weer face-to-face. Alle extraverte collega’s hélemaal blij natuurlijk 🙄, die waren helemaal in hun nopjes toen ze weer naar kantoor konden gaan. Nu is het zo dat we minimaal 1x per week op kantoor (MOETEN!) werken. Het liefst ging ik 1x per “wanneer ik er écht zin in heb” naar kantoor, maar helaas wordt het wel (soort van) in de gaten gehouden. Lees: we zitten met snitches die echt serieus bijhouden wie ze wekelijks zien en wie niet.

Zelf kom ik alleen op dagen waarvan ik zeker weet dat het niet druk is. Dit betekent dat dinsdag en donderdag de dagen zijn die ik altijd skip, tenzij er een werkoverleg is ingepland op één van deze twee dagen. Er zijn echter bedrijven die totaal niet moeilijk doen als je niet elke week op kantoor bent. Zolang je maar wel naar kantoor komt wanneer de omstandigheden daar naar vragen (denk aan een werkoverleg of een training). Meestal zie je dat in de vacature vermeld staan als “volledig thuiswerken” of “100% thuiswerken”.

Ik herinner me nog heel goed toen ik nog volle bak op kantoor werkte vóór de Coronaperiode: ik was toen nooit uitgerust als ik mijn werkdag startte, ik kon niet op m’n volle vermogen knallen door te veel (collegiale) afleidingen. Aan het einde van de dag was ik echt LEEG. Dan was 8 uur slaap bij lange na niet genoeg om op te laden. Één dag op kantoor heeft echt veel minder een aanslag op mijn lichaam dan wanneer ik 5 dagen op kantoor ben. Hopelijk blijft dit zo forever… ik hoef eeeecht niet meer fulltime terug op kantoor, hell no!

Alles bij elkaar kan ik zeggen dat het thuiswerken echt een zegen voor mij is. Ik denk wel voor meer (hoogsensitieve) introverts. Weet vooral dat je je niet schuldig hoeft te voelen als jij hetzelfde hierover denkt! Niks mis mee om een andere gedachtegang te hebben wat niet in het extraverte straatje past 😉.